Effects of Dexmedetomidine on Renal Ischaemia Reperfusion Injury in Streptozotocin-Induced Diabetic Rats [Turk J Anaesthesiol Reanim]
Turk J Anaesthesiol Reanim. 2018; 46(6): 462-469 | DOI: 10.5152/TJAR.2018.62592  

Effects of Dexmedetomidine on Renal Ischaemia Reperfusion Injury in Streptozotocin-Induced Diabetic Rats

Özge Kuzgun1, Sevda Özkardeşler1, Şule Özbilgin1, Mert Akan2, Bekir Uğur Ergür3, Gonca Kamacı4, Mehmet Ensari Güneli4, Nazire Ateş1, Ali Rıza Şişman5, Reci Meseri Dalak6
1Department of Anaesthesiology and Intensive Care, Dokuz Eylül University School of Medicine, İzmir, Turkey
2Department of Anaesthesiology and Intensive Care, Kent Private Hospital, İzmir, Turkey
3Department of Histology, Dokuz Eylül University School of Medicine, İzmir, Turkey
4Department of Experienced Laboratory Animal Science, Dokuz Eylül University, Vocational School of Health Services, İzmir, Turkey
5Departments of Biochemistry, Dokuz Eylül University School of Medicine, İzmir, Turkey
6Department of Nutrition and Dietetics, Ege University İzmir Atatürk School of Health, İzmir, Turkey

Objective: The aim of this study was to investigate the effects of dexmedetomidine before and after ischaemia in diabetic rat kidney ischaemia reperfusion (IR) injury in the experimental diabetic rat model.
Methods: Data belonging to 35 rats weighing between 250 and 300 g were analysed. Diabetes mellitus (DM) was induced using streptozotocin. Groups had bilateral renal vasculature clamped for 45 min ischaemia before clamps were removed, and 4 hours reperfusion was applied. Rats were divided into five groups: Group I or nondiabetic sham group (n=7), Group II or diabetic sham group (n=7), Group III or diabetic IR group (n=7), Group IV or diabetic IR+prophylactic Dex P (before ischaemia) (n=7) and Group V or diabetic IR+therapeutic Dex T (following reperfusion) (n=7). Dexmedetomidine was administered at a dose of 100 μg kg-1 intraperitoneally. Histomorphological and biochemical methods were used to assess the blood and tissue samples.
Results: The proximal tubule injury score in the control sham group was significantly lower than in other groups. The proximal tubule and total cell damage scores of the diabetic IR group were significantly higher than the diabetic IR+Dex T group, and no significant difference was detected in the diabetic IR+Dex P group. The biochemical parameters of the IR group were significantly increased compared to Groups I and II; however, there was no significant reduction in these parameters in the groups administered dexmedetomidine.
Conclusion: Although administration of dexmedetomidine after ischaemia in the diabetic rat renal IR model was found to be more effective on the histopathological injury scores compared to preischaemic administration, this study has not shown that dexmedetomidine provides effective and complete protection in DM.

Keywords: Acute renal injury, experimental diabetes mellitus, reperfusion injury, dexmedetomidine


Deksmedetomidinin Streptozotosin ile İndüklenen Diyabetik Sıçanlarda Böbrek İskemi-Reperfüzyon Hasarına Etkisi

Özge Kuzgun1, Sevda Özkardeşler1, Şule Özbilgin1, Mert Akan2, Bekir Uğur Ergür3, Gonca Kamacı4, Mehmet Ensari Güneli4, Nazire Ateş1, Ali Rıza Şişman5, Reci Meseri Dalak6
1Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi, Anesteziyoloji Ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı, İzmir, Türkiye
2Kent Hastanesi, Anesteziyoloji Ve Reanimasyon Ana Bilim Dalı İzmir, Türkiye
3Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi, Histoloji Ana Bilim Dalı, İzmir, Türkiye
4Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi, Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksek Okulu, Labaratuvar hayvanları Anabilim Dalı, İzmir, Türkiye
5Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi, Biyokimya Ana Bilim Dalı,İzmir, Türkiye
6Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi, Beslenme ve Dietetik Bölümü,İzmir, Türkiye

Amaç: Diyabetik sıçan modelinde, renal İskemi reperfüzyon hasarında iskemi öncesi ve sonrası uygulanan deksmedetomidin etkisini araştırmaktır.
Yöntemler: Ağırlıkları 250-300 g arasında değişen 35 adet sıçanın verileri değerlendirildi. Diyabet oluşturmak için streptozosin uygulandı. Gruplarda bilateral renal vaskülatür klemplenerek 45 dk iskemi sağlandıktan sonar klempler kaldırılarak 4 saatlik reperfüzyon uygulandı. Sıçanlar 5 gruba ayrıldı; Grup I; Nondiyabetik Sham (n=7), Grup II; Diyabetik Sham (n=7), Grup III; Diyabetik İR (n=7), Grup IV; Diyabetik İR+Deks-P (profilaktik) (n=7), Grup V; Diyabetik İR+ Deks T (iskemi sonrası, tedavi) (n=7). Her iki böbrekte. İskemiden 5 dk önce ve reperfüzuonun 5. dk’da intraperitoneal 100 μg kg-1 deksmedetomidin verildi. Böbrek fonksiyonları kan üre nitrojeni (KÜN), kreatinin, Nötrofil İlişkili Lipokalin (NGAL) düzeyleri ve histopatoloji ile değerlendirildi.
Bulgular: Kontrol sham grubundaki proksimal tübül hasar skoru diğer gruplara göre anlamlı düşük bulundu. Diyabetik İR grubunun proksimal tübül ve total hücre hasar skoru diyabetik İR+Deks-T grubundan anlamlı olarak yüksek bulundu, diyabetik İR+Deks-P grubu ile arasında anlamlı fark saptanmadı. Grup İR grubunda biyokimyasal parametreler Grup I ve II’ye göre anlamlı olarak arttı, ancak dexmedetomidin uygulanan gruplarda bu parametrelerde anlamlı bir azalma saptanmadı.
Sonuç: Diyabetik sıçan renal İR modelinde deksmedetomidinin iskemi sonrası uygulanması bu hasarın önlenmesinde iskemi öncesi uygulamaya kıyasla histopatolojik hasar skorlarında daha etkin bulunmuş olsa da bu çalışma ile deksmedetomidinin diyabetes mellitusda etkin ve tam bir koruma sağladığı gösterilememiştir.

Anahtar Kelimeler: Akut böbrek hasarı, deneysel diabetes mellitus, reperfüzyon hasarı, deksmedetomidin


Özge Kuzgun, Sevda Özkardeşler, Şule Özbilgin, Mert Akan, Bekir Uğur Ergür, Gonca Kamacı, Mehmet Ensari Güneli, Nazire Ateş, Ali Rıza Şişman, Reci Meseri Dalak. Effects of Dexmedetomidine on Renal Ischaemia Reperfusion Injury in Streptozotocin-Induced Diabetic Rats. Turk J Anaesthesiol Reanim. 2018; 46(6): 462-469

Corresponding Author: Şule Özbilgin, Türkiye


TOOLS
Full Text PDF
English Full Text
Print
Download citation
RIS
EndNote
BibTex
Medlars
Procite
Reference Manager
Share with email
Share
Send email to author

Similar articles
PubMed
Google Scholar