Brain Death and Organ Donation in Paediatric Intensive Care Unit [Turk J Anaesthesiol Reanim]
Turk J Anaesthesiol Reanim. Ahead of Print: TARD-43726

Brain Death and Organ Donation in Paediatric Intensive Care Unit

Sengül Özmert1, Feyza Sever1, Ganime Ayar2, Mutlu Uysal Yazıcı3, Dilek Kahraman Öztaş4
1University Of Health Sciences Ankara Child Health And Diseases Haematology Oncology Training And Research Hospital Anaesthesiolgy And Reanimation Department
2University Of Health Sciences Ankara Child Health And Diseases Haematology Oncology Training And Research Hospital Department Of Paediatric Intensive Care Unit
3Hacettepe University İhsan Dogramacı Children’s Hospital, Department Of Paediatric Intensive Care Unit
4Ankara Atatürk Training And Research Hospital / Yıldırım Beyazıt University Medical Faculty, Department Of Public Health

Objective: The purpose of this study is to retrospectively analyze the brain death (BD) cases that were specified within the last eight years in paediatric intensive care unit of our hospital.
Methods: Archive files and computer records of twenty-three paediatric cases were analysed. Age, gender, conditions that caused BD, paediatric risk of mortality (PRISM III) scores, time between suspicion of BD and issuing of BD report, additional tests used, complications that occurred following diagnosis of BD and time to cardiac arrest development after diagnosis of BD were recorded.
Results: The average age of the patients was 6.8±5.5 years. The most frequent cause of BD was intracranial haemorrhage (30.4%). Mean time to diagnosis after BD suspicion was 5.9±6.2 days. Electroencephalography was performed in 61% of the patients in addition to the apnoea test. Radiological imaging methods were used in 39% of the patients (n = 9). 34.7% of the cases developed hypothermia, and 4.3% of the cases developed diabetes insipidus (DI). 43.4% of the cases had both DI and hypothermia. The mean PRISM score was calculated 22 ± 9.2.Donation rate of the families was 17%. Mean time to cardiac arrest development after diagnosis of BD was 6.9 ± 7.4 days in non-donor cases where medical support had been reduced.
Conclusion: Any patient with a neurologically poor prognosis in intensive care unit should be considered to develop BD and diagnosed with BD without delay. The donation rate will increase if family interviews are done by an experienced and educated coordinator.

Keywords: brain death, child, organ donation


Pediatrik Yoğun Bakımda Beyin Ölümü ve Organ Donasyonu

Sengül Özmert1, Feyza Sever1, Ganime Ayar2, Mutlu Uysal Yazıcı3, Dilek Kahraman Öztaş4
1Sağlık Bilimleri Üniversitesi Ankara Çocuk Sağlığı Ve Hastalıkları Hematoloji Onkoloji Eğitim Ve Araştırma Hastanesi, Anesteziyoloji Ve Reanimasyon Kliniği, Ankara
2Sağlık Bilimleri Üniversitesi Ankara Çocuk Sağlığı Ve Hastalıkları Hematoloji Onkoloji Eğitim Ve Araştırma Hastanesi, Pediatrik Yoğun Bakım Ünitesi
3Hacettepe Üniversitesi İhsan Doğramacı Çocuk Hastanesi, Pediatrik Yoğun Bakım Ünitesi
4Ankara Atatürk Eğitim Ve Araştırma Hastanesi/ Yıldırım Beyazıt Üniversitesi Tıp Fakültesi, Halk Sağlığı Bölümü

Amaç: Bu çalışmada hastanemiz çocuk yoğun bakım ünitesinde son sekiz yılda saptanan beyin ölümü (BÖ) olgularının retrospektif olarak incelenmesi amaçlanmıştır.
Yöntemler: Yirmiüç çocuk olguların arşiv dosyaları ve bilgisayar kayıtları incelendi. Yaş, cinsiyet, beyin ölümüne neden olan tanılar, Pediatric risk of mortality (PRISM III) skoru, BÖ şüphesi ile BÖ tanısının konulması arasında geçen süre, kullanılan ek testler, BÖ sonrası gelişen komplikasyonlar ve BÖ tanısı sonrası kardiyak arrest gelişme süreleri kaydedildi.
Bulgular: Hastaların yaş ortalamaları 6,8±5.5 yıl idi. En sık BÖ nedeninin intrakraniyal kanama (%30,4) olduğu tespit edildi. BÖ şüphesi oluştuğu andan itibaren tanı koyma süresi ortalama 5,9±6.2 gün olarak bulundu. Olguların % 61 ‘inde apne testi yanında Elektroensefalografi (EEG) çekilmiş, %39 ’unde (n=9) radyolojik görüntüleme yöntemleri kullanılmıştır. Komplikasyon olarak % 34,7 olguda hipotermi, %4,3 ‘ünde diabetes insipitus (DI), %43,4’inde hem diabetes insipitus hem de hipotermi geliştiği tespit edilmiştir. Hastaların PRISM skoru ortalaması 22±9.2 bulunmuştur. Aile bağış oranı %17 idi. BÖ tanısı sonrası donör olmayan ve medikal desteği azaltılan olgularda kardiyak arrest gelişme süresi ortalama 6,9±7.4 gün olarak tespit edildi.
Sonuç: Yoğun bakımda nörolojik açıdan prognozu kötü olan her hastada BÖ gelişebileceği düşünülmeli ve gecikme olmadan BÖ tanısını konmalıdır. Aile görüşmelerinin deneyimli ve eğitimli bir koordinatör tarafından yapılması ile bağış oranı artacaktır.

Anahtar Kelimeler: beyin ölümü, çocuk, organ donasyonu




Corresponding Author: Sengül Özmert, Türkiye


TOOLS
Print
Download citation
RIS
EndNote
BibTex
Medlars
Procite
Reference Manager
Share with email
Share
Send email to author

Similar articles
PubMed
Google Scholar